آنچنان در دریای تو غرق خواهم شد

که تمام غواص ها به احترامم سکوت کنند

و تمام نجات غریق ها عاجز از نجاتم باشند

 رویاهای تو به زیبایی خیالات من باورکردنی است

هیچ کسی مث من و تو  جفت هم نیمه هم نیست

نباید بین من و تو نفسی فاصله باشه

وقتی میتونه جدایی قصه دلتنگی باشه

بیا تا با هم بسازیم خونه عشق و دوباره

وا کنیم پنجره هاشو رو به مهتابو ستاره

من و تو با هم میتونیم پلی تا خوشی بسازیم

تا به فردای دوباره شبای نفس بتازیم

چرا بی همدیگه باشیم وقتی تنهایی عذابه

وقتی لحظه های دیدار واسمون مثل یه خوابه

هیچ کسی مثل من و تو زنده در هوای هم نیست

هیچ کسی مثل من و تو جفت هم نیمه هم نیست

تو را که از از خرابه های دیوونگی به قصر سفید عشق هدایتم کردی؟

و عاشق بی قرار و یاری با وفا برای خود ساختی

آهویی شدیو دوستی گرگ را پذیرفتی

و برای اشکهای او شانه هایت را ارزانی داشتی

و با صداقت عاشقانه ات دلش را به درد آوردی...

چگونه فراموشت کنم؟

تو را که سال ها در خیالم سایه ات را میدیدم

و تپش قلبت را حس میکردم

و به جستجویت به درگاه پروردگارم دعا می کردم

که خدایا پس کی او را خواهم یافت...

چگونه فراموشت کنم؟

تو را که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کردم

و برایم تمامی آنها بیگانه شدند

و همه خاطراتم مردند

دستم را به تو میدهمـ ـقلبم را میدهم

فکرم را به تو میدهم

بازوانم را به تو می بخشم

و نگاهم از آن توست

و شانه هایم که دیگر با من غریبه اند

و تمامی لحظه ها تو را می خواهم

و برای عطر نفس هایت دلتنگی می کنم...

چگونه فراموشت کنم؟

تو را که قلب سبزم را به تو هدیه کردم

که حتی نوشته هایت هم رنگ نوشته هایم شود

پیش تر ها سبز را نمی شناختم

بهتر بگویم با سبز رفاقتی نداشتم

سبز را با تو شناختم

دلم می خواهد به یاد تو همیشه سبز بنویسم

دستت را به من بده

فکرت را به من بده

سرت را به روی شانه هایم بگذار

و بگذار عطر نفس هایت بینمان قسمت شود

عزیز راه دورم

بی تو چه سوت و کورم

بی تو به مفت هم می ارزم

قربونت برم الهی

شاپرک سفیدم ـ روزنه امیدم

چگونه فراموشت کنم؟

.............................................

آیا عشق را باید دریافت؟

یا آن را بخشید؟

آه...ادراک افسردگی خاطرم برای اطرافیانم دشوار است

غمی بزرگ در بطن وجودم باعث شد که دست بر قلم ببرم

و با خون دل راز پنهانم را روی صفحات سپید کاغذم بیاورم

در دل سیاهیه شب فقط یک روزنه امید را می بینم

خداوندا...

با تمام گناهانی که مرتکب شده ام

یاری ده تا فردا به آرزوی چندین ساله ام برسم

فردا فردای من است

روز رسیدن به عشق،عشق ...

ثانیه های این شب ها را می شمارمتا سپیده

تحمل لحظه های دشوار این شب ها را به جان و دل می خرم

تنها در انتظار تو  ای عزیز من...

می گفت دوست دارد تنش زیر برگهای پاییزیه جنگل

 پنهان شود

از حادثه می گفت

از شور و بی قراریش برای زندگی

عصر یک روز گرم تابستانی گفت که معنای زندگی کردن

 را یافته است

(دوست داشتن)

هیچ تردید نکرد

لبریز از عشق به زندگی آری گفت

در شبی به سیاهیه چشمانش به مبارکبادش رفتیم

چه عروسیه سرخی

از عشق می گفت

از حادثه می گفت

می گفت او را به سرخیه سیب دوست دارد

از او و شادیهای بی شمارش میگفت...

روزها گذشت

و شب ها نیز هم...

 و آن عشق در یک روز سرد پاییزی

لبریز از عشق

سرشار از شوق

در سکوت پاییزیه جنگل جاودانه شد... 

                وبراي تو ماندن بپاي تو مردن وبه عشق تو سوختن

وچه تلخ وغم انگيز است، دور از توبودن، براي تو گريستن؛

                و به عشق و دنياي تو نرسيدن؛ ايکاش مي دانستي بدون تو

مرگ گواراترين زندگيست؛ بدون تو وبه دور ازدستهاي مهربانت،

                 زندگي چه تلخ وناشکيباست. ايکاش مي دانستي مرز خواستن کجاست،

وايکاش ميديدي قلبي راکه فقط براي تو مي تپد

اندازه تمام گل های دنیا

به قشنگیه اولین شاخه گلی که بهم دادی

رزـ مریم ـ لیلیوم

یادته

من که خوب یادمه

روزش ـ ساعتش ـ حتی عطر مریمش

اما انگار تو داره یادت میره

باور نمیکنم

تو عاشق تر از این حرفایی

اصلا مگه میشه

که...

خدا کنه که همینطوری باشه که حسم میگه

خدا کنه هیچ وقت یادت نره

که چطور عاشق شدی

که چقدر عاشق بودیو...

آسمان دلم امشب آبیست

نفسم تازه و گرم

در درون دل من غوغاییست

دیدگانم به سپیده

به فردای دگر

گویی امشب گیسوی نقره ای ماه قشنگ

همه بر بام دلم میریزد

گویی امشب صور افلاکی

همه با میل دلم می چرخند

همه گویند بهوش

همه گویند که فردا سبز است

روزی دگر است

مردمان گوش کنید

قلب من یک طرفست

و پر است از امید

روی آن این واژس

که ورود همگی آزاد است.

من روزی ستاره ها را خواهم شمرد

وقتی باران می بارد در آسمان پرواز خواهم کرد

اول صبح را پیدا و به آخر شب خواهم دوخت

و نقاشی خواهم کرد تمام زیبایی های دنیا

از دوست داشتن تا مرز بیکران عشق

و زنده خواهم کرد تمام یاسه ها و بنفشه های مرده را

و در دل هل بذر امید را خواهم کاشت

و حسرت را از چشم ها خواهم برد

و از عشق خواهم گفت

عشقی چون تو

چون تویی که برای من عزیزترینی

و بالاخره روزی به تو خواهم گفت که چقدر

دوستت دارم

خاطرت آید که آن شب از جنگل ها گذشتیم

بر تن سرد درختان یادگاری نوشتیم

با من اندوه جدایی

نمی دانی چها کرد

نفرین به دست سرنوشت

تو را از من جدا کرد

بی تو بر روی لبانم بوسه پژمرده گشته

بی تو از این زندگانی قلبم آزرده گشته

بی تو این دنیای تاریک

دلم دریای درد است

چون کبوتر های غمگین

نگاهم با تو سرد است

ای دلم دریاچه نور

گر دلم را شکستی

خاطراتم را به یاد آرهر جا بی من نشستی.

برای تو می نویسم که بودنت بهار و نبودنت خزانی سرد است

تویی که تصور حضورت سینه بیرنگ کاغذم را نقش آبی عشق می زند

در کویر قلبم از تو و برای تو می نویسم

ای کاش در طلوع تو زندگی می کردم تا مثل باران هر صبح برایت

شعر می سرودم و آن هنگام زمان را در گوشه ای جا می گذاشتم و به

 شوق تو اشک می شدم و بر صورت مه آلودت می لغزیدم

ای کاش باد بودم و همه عمر را در عبور می گذراندم تا شاید در

جاهای دور که هنوز عطرخوش پیراهنت را باقی گذاشته ای مرهمی

شود برای تاولهای سرگردانیم

بیا و برای یکبار هم که شده از کنار پنجره دلم عبور کن

و بگذار که لبانم تعصب عشق تو را عاشقانه و از صمیم قلب نجوا کند

تو در کویر ذهنم همیشه بهاری

ای آرزوی آبی من دوستت دارم.

اصلاْخبر نداری!

یعنی فرصت نداشتی که خبر دار شوی.

آن قدر خودت را در فضای بدون من غرق کردی که دیگر فرصت نشد خبرت کنم